Arkadaş ortamındayken ya da tek başınayken gerilim arıyorsan doğru yerdesin. Karanlıkta fısıltıyla anlatıldığında tansiyonu iki kat yükselten korku hikayeleri burada. Üstelik hepsi gerçek olduğu iddia edilen olaylardan derlendi. Kamp ateşi başında, bir uyku tulumunun içinde ya da gecenin sessizliğinde kulaklıkla okurken nefesini tutmana sebep olacak türden detaylar var. Işıkları kapatmadan önce iki kez düşün.
Bu listedeki korku hikayeleri paranormal deneyimlerden ev içi gizemlere, uyku felci anılarından takip edilme vakalarına kadar uzanıyor. Kimi bir güvenlik kamerası kaydıyla, kimi bir hastane nöbetinde yaşanmış. Şehir efsanesi kıvamındaki uydurmalar değil. Anlatanların kişisel deneyimleri. Bu yüzden anlatım dili yalın, ayrıntılar rahatsız edici derecede tanıdık. Kendi evinin koridorunu, apartmanın merdiven boşluğunu, gece geç saatte çaldığını sandığın o sesi hatırlatacak.
Okurken küçük bir ritüel önerisi. Ekran parlaklığını kıs. Telefonu sessize al. Arada bir durup bulunduğun odanın sesini dinle. Bu sayede metnin gerilimi daha belirgin yükselir. Hazırsan başlayalım. İşte Reddit ve Buzfeed kullanıcıları tarafından anlatılan ve gerçek olduğu iddia edilen kan dondurucu korku hikayeleri. Bakalım okuduktan sonra evinde aynı rahatlıkla oturabilecek misin?
1. Korkunç taciz
“Daha gençken Margie isimli bir kadına gazete teslimatı yapıyordum. Çok yaşlıydı ve ben de gazeteyi alıp onun için içeri bırakıyordum ve onu kontrol ediyordum. Bir gün içeri girdim ve yatakta uyuyordu, ben de içeri girip gazeteyi masaya koydum ve evden çıktım. Ertesi gün, Margie yine uyuyordu ve gazete hala açılmamıştı. Bir sonraki gün Margie uyanıktı ve çok mutlu olduğunu söyleyerek bana sarıldı. Ancak onu takip eden sonraki günde evin önünde arabalar vardı. Görünüşe göre Margie, 3-4 gün önce yatağında ölmüştü. Nasıl olduysa ben onunla konuştum ve o aslında ölüyken bana sarıldı!”
2. Otomat hayaleti
“Eskiden bir hastanede çalışıyordum ve çoğu zaman gece vardiyalarına kalıyordum. Sabah saat 3 civarında bir şeyler atıştırmak için otomata gittim. Otomatın yanında kafeteryaya bakan camlı bir kapı vardı. Kapıdan birinin girdiğini net bir şekilde gördüm. Kafeteryada birini görünce açılan sensörlü ışıklar olduğunu hatırladım ancak bu ışıklar yanmadı, içerisi hala karanlıktı. Daha yakından bakmaya gittim ve içeride yürüyen insanların doğrudan bir duvarın içine yürüdüğünü gördüm. Koşarak ayrıldım. Hayatımda hiç bu kadar hızlı koştuğumu hatırlamıyorum.”
3. Beşik hikayesi
“Annemin anlattığı bir hikayeye göre, ben daha bebekken bir gece çok mızmızlanıyormuşum ve annem de bu yüzden beşiğime beni kontrol etmeye gelmiş. Birkaç kez odama geldikten sonra annem oldukça yorulmuş. Ben tekrar ağlamaya başladığımda annem yine odama gelmek için ayağa kalkmış ancak başka ayak sesleri duymuş ve çıldırmış çünkü annem orada tek başınaymış. Ayak sesleri durduğunda annem beşiğin sallanma seslerini ve yaşlı bir kadının sesini duymuş. Bu ses, benimle konuşup beni sakinleştirmeye çalışıyormuş. Çok garip!”
4. Önsezi
“Anneannem ölmeden önceki 1 hafta, ölen akrabalarıyla konuşmaya başladı. Örneğin ölü kız kardeşiyle “Tamam Rose. Yakında orada olacağım” diyerek konuşurdu. Bunu yalnızca ölü akrabalarla yaptığını fark ettik, bu yüzden hala hayatta olan erkek kardeşi Henry ile konuşmaya başlaması garipti. Ya da biz öyle düşündük! Anneannemin Henry ile yaptığı konuşmadan sonra Henry’nin öldüğüne dair bir telefon aldık!”
5. Kaybolan hemşire
“Yaklaşık 6 yaşındayken annemin çok yakın bir iş arkadaşı (hemşire) vefat etti. Annemin arkadaşının vefat ettiği gece annemin yatağında uyuyakaldım ve fark edince uyandım. Uyandığımda annemin üstünde uzanmış gibi görünen bir kadın gördüm. Bu kadını daha önce hiç görmemiştim. Bana baktı, gülümsedi; daha sonra koridorda yürüdü ve kayboldu. Bu olaydan birkaç gün sonra annem cenazeden geldi ve sonunda iş arkadaşının bir fotoğrafını gördüm. Fotoğraftaki kadın, o gece annemin üstünde gördüğüm kadındı!”
6. Son veda
“Bir gece saat 2’de bacağıma birinin dokunduğunu hissederek uyandım. Odada kimse yoktu, ben de bu yüzden çok korkum ama sonra uykuya daldım. Ertesi sabah annem, büyükannemin dün gece 2’de vefat ettiğini söyledi. Hissettiğim dokunuş, büyük annemin bana veda edişiydi. Böyle düşünmek bana huzur veriyor.”
7. Perili havuz
“Halka açık bir havuzda çalışıyordum. Havuz kapandıktan sonra orayı temizlemek için yalnız çalıştığım zamanlar oluyordu. Bir gece, saat 2 civarında, soyunma odalarını temizliyordum. Havuz birkaç saatliğine kapatılmıştı ancak havuzda bir çocuğun kahkahasını ve ayak seslerini duydum. Bakmak için dışarı çıktım ama kimseyi göremedim. Bütün kapılar kapalı ve kitliydi, bir çocuğun saklanabileceği hiçbir alan yoktu. Ayrıca havuz başında da ıslak ayak izleri görmedim. Kapıları ve güvenlik kameralarını kontrol ettim ama hiçbir şey yoktu. Binadaki tek kişi bendim!”
8. Kutsal ruh
“Bir gece uyandığımda yatağımın yanında dua eden ve rahibeye benzeyen birini gördüm. Onu duyamadım ama o, göğsüne haç işareti koymaya devam etti. Yüzde 100 uyanıktım ve çok korktum. Ertesi sabah anneme anlattığımda annem, evimizin aslında bir rahip için inşa edildiğini ve rahibelerin evimizde kaldığını söyledi.”
9. Beyaz elbiseli kız
“Bir gece yatağımdan kalktım ve banyoya doğru elimde telefonla yürümeye başladım. Koridorda hem yürüyüp hem de mesajlaşıyordum. O sırada beyaz elbiseli bir kıza çarptım, özür dileyip devam ettim. Tuvalete gittiğimde evde yalnız olduğumu fark ettim. Bu olayın ertesi günü erkek arkadaşım beni evden almaya geldi ve bana “Neden üst katta bana bakarak beyaz elbiseni değiştirdin?” diye sordu. Ancak benim beyaz bir elbisem yok!”
10. Ürpertici olay
“Babam öldükten sonra annemi ziyaret etmek için eve gittim. Evde yalnız olduğumu biliyordum ancak üst katta sesler duydum. Babam odasındaydı. Bilgisayar sandalyesinden kalktı, kapıya doğru yürüdü ve açtı. Kapıyı açtıktan sonra merdivenlerden aşağı yürüdü, son adımında birkaç saniye durdu ve daha sonra odasına dönüp kapıyı kapadı. Muhtemelen ondan 5 metre uzaklıktaydım ve donup kaldım. Babam benden korktu!”
11. Tanıdık hayalet
“Bir süre bir arkadaşımın evinde kaldım çünkü onun ev arkadaşı evde değildi, ben de onun odasında yattım. Gecenin ortasında beni siyah giysili, siyah şapkalı bir adam yüzünden uyandım. Sonra o adam, bodrum katının kapısından çıktı. Hiç korkmadım ve tekrar uykuya daldım. O gecenin sabahı arkadaşımın ev arkadaşı geri döndü ve ben de ona siyah giysili adamı sordum. Bana baktı ve “Ah, hayaletimizi sen de mi gördün?” dedi.
12. Kanal 12
Melis taşındığı apartmanda ilk geceyi yalnız geçirdi. Eski bina, kalın duvarlar, uzun koridor. İnterneti bağlatmadan önce akıllı televizyonun otomatik kanal aramasını çalıştırdı. Dizi izlemeyecek, sadece ortam sesi istiyordu. Ekranda birden gri bir görüntü belirdi. Kanal 12. Tarih ve saat yazısı vardı, siyah beyaz bir koridor görünüyordu. Kapı numarası 4. Kendi dairesinin kapısı.
Saat evde 03.02 idi. Ekrandaki zaman 03.17 yazıyordu.
On beş dakika öndeydi. Melis önce bunun bir kayıt olduğunu sandı. Statik akış, loş ışık, boş koridor. Eşyaların sesini bastırmak için sesi açtı. Televizyondan neredeyse duyulmayacak bir uğultu geldi, eski floresanların titreşimine benziyordu.
03.16 olduğunda ekranda bir gölge kapının önünde durdu. Siluet net değildi, boy ve genişlik dışında ayrıntı seçilmiyordu. Başını kapı dürbününe yaklaştırdı, sonra geri çekildi. Tam 03.17’de üç kısa tıklama. Aynı anda gerçek kapıda üç kısa tıklama.
Melis yerinden sıçradı. Televizyona baktı, sonra kapıya. Gölge bekledi, sonra gitti. Dışarıdan hiçbir ayak sesi duymadı. Ekranda gölge uzaklaştı, kanal tekrar boş koridora döndü.
Sabah güvenliği aradı. Eski bir kapıcı kısa bir hıh çekti. Kanal 12 diye bir şey kalmadığını, binanın analog kamera sisteminin yıllar önce söküldüğünü söyledi. Melis ekrandan fotoğraf çekip gösterdi. Adam omuz silkti. Eski hatların duvarlarda gömülü kaldığını, bazen parazit yaptığını söyledi. Bu açıklama işe yaramadı ama Melis gündüz ışığında sakinledi.
İkinci gece merak ağır bastı. Kapının üst kısmına küçük bir not yapıştırdı. Burada mısın yazdı. Saat 03.05’te televizyonun karşısına geçti. Kanal 12 açıldı. 03.17 yaklaşırken notu ekranda gördü, kapının üzerinde sallanıyordu. Gölge yine yaklaştı. Notu çekip aldı. Ekranda kağıdın arka yüzü göründü. Buradayım yazıyordu. Yazı Melis’in el yazısıydı.
Bu kez kalbi daha hızlı atmaya başladı. Kapıya koşup dürbünden baktı. Kimse yoktu. Televizyonda gölge hareket etmiyordu. Kendi el yazısını gölge tutarken görmek, duvarların içinde ince bir çatlak hissettirdi. Notu sabaha kadar düşündü, koparıp çöpe attı.
Üçüncü gece zinciri kapattı. Kapıyı iki kez kontrol etti. Oturma odasına döndü, Kanal 12’yi açtı. Ekranda zincirin dışarıdan sallandığını gördü. Zincirin metal halkası kapının dış yüzeyine bakıyordu. Oysa zincir içerideydi. Ekrandaki saat 03.16’ya geldi. Gölge yaklaştı. Zincir ekranın içinde yukarı aşağı oynadı. Gerçek kapıda hiçbir ses yoktu. Sonra ekran kararır gibi oldu, ışık çizgileri yatay bir an titredi. 03.17 oldu. Gerçek kapı üç kez tıkladı.
Melis telefonu aldı, en yakın arkadaşını aradı. Açmadı. Tekrar aradı. Bu sırada televizyonun sesi düşmüş gibi hissedildi. Uğultu tavan arasından geliyormuş gibiydi. Kapı tıklaması tekrarlanmadı. Kanal 12’de gölge çekildi, koridor boş kaldı.
Dördüncü gece korku yerini sinire bıraktı. Bu neydi, kimdi, oyun mu oynanıyordu. Bu kez içeriden küçük bir tabela hazırladı. Gelme yazdı. Kapının iç tarafındaki zincirin yanına astı. 03.10’da ekran karşısına geçti. 03.16’da gölge yine kapıya geldi. El uzandı. Tabelanın dışarıdan sallandığını gördü. 03.17’de televizyonun hoparlörlerinden bir nefes sesi duyuldu. Derin, ağır, sanki mikrofon içine çok yaklaşmış birinin solunumu gibi. Aynı anda gerçek kapıdan bir şey sürtündü. Nefes sesi kesildi.
Melis televizyonu kapatmak istedi. Kumandaya bastı, Kanal 12 kapanmadı. Prizi çekti. Ekran bir an karardı, sonra çok soluk bir ışıkla tekrar aynı koridoru göstermeye başladı. Elektrik yokken görüntü vardı. Uğultu arttı. Sanki duvarın arkasından geliyordu. Televizyonun plastik kasasının içinden değil de duvarın içinden.
Artık dayanamadı. Mutfaktan metal bir tencere kapağı aldı. Televizyonu duvardan indirdi. Arkasını çevirdiğinde duvarda keskin hatlı, televizyon boyunda açılmış eski bir niş gördü. Sıvanın altında tuğla duvar yoktu. İnce, kararmış bir boşluk vardı. Kablo yoktu. Hava soğuktu.
Ekran yeniden parladı. Bu kez koridor yerine kendi salonu göründü. Tam bu oda. Kadraj televizyonun bulunduğu duvardan içeriye bakıyordu. Koltuk, halı, masa. Görüntünün sağ alt köşesinde kendi ayak bileği. O an geri çekildi. Ekrandaki görüntü de geri çekildi. Milisaniyelik bir gecikmeyle her hareketi takip ediyordu.
Melis nefesini tuttu. Ekranda kendi nefesinin göğsünü nasıl kaldırıp indirdiğini gördü. Arkasında bir kapı belirdi. Bu kapı kendi dairesindeki kapıyla aynıydı. Ama bunun kolu içeriden dışarı açılıyordu. Ekranda 03.17 yazıyordu.
Koridordan üç kısa tıklama geldi. Onun kapısından değil, ekranın içindeki kapıdan. Melis yutkundu, tencere kapağını sıkıca kavradı. Bir an için aklına kendi notu geldi. Buradayım.
Ekranda kapı kolu hafifçe oynadı. Kimse yokken, sanki yalnızca mekanizma hareket ediyormuş gibi. Melis geri adım atmak istediğinde ayağı halının kenarına takıldı. Dengesini topladı. Gözlerini ekrandan ayırmadı. Kapı kolu bir kez daha hareket etti. Bu kez içeriden biri kilidi yokluyordu. Kendi dairesinde zincir kapalıydı. Ekrandaki zincir dışarıdaydı.
Telefon titredi. Bilinmeyen bir numara. Açmadı. Titreme sustu. Televizyonda görüntü büyüdü, sanki birisi kamerayı Melis’e doğru itiyordu. Uğultu yapılan her nefeste yükseldi. Duvardaki karanlık boşluktan soğuk bir hava vurdu. Melis’in gözleri doldu, istemsizce kırptı. Ekrandaki göz de aynı anda kırptı.
Melis kapıya koştu. Zinciri kontrol etti. Yerinde duruyordu. Televizyonda kendi sırtını gördü. Zinciri indirirken bileğinin nasıl titrediğini. Ekranda 03.17 sayısı yanıp söndü.
Bir karar verdi. Kapıyı açmayacaktı. Zinciri daha sıkı çekti. Geri döndü. Televizyonun karşısında durdu. Ekranda kendi yüzü vardı. Karşıdan bakan uzak bir yüz gibi değildi, bir aynadaki yansıma gibi de değildi. Kendi yüzü, ama bir an daha yaşlı. Göz altları daha koyu. Dudaklar daha solgun.
Ekrandan bir fısıltı geldi. Çok yakın, çok basık. Sadece bir kelime. Aç.
Melis başını iki yana salladı. Geri çekildi. Televizyonun altındaki kablo kanalı içinden ince bir tıkırtı yayılmaya başladı. Sanki duvarın içinde bir şey sürünüyordu. Ekranda kapı kolu son kez oynadı. Melis bir adım attı. Tencere kapağını kaldırdı. Televizyonu duvara çaktı. Cam çatladı, görüntü dağıldı. Çatlağın arasından siyah bir çizgi daha derine doğru ilerledi. Duvardaki boşlukta bir kıpırtı belirdi.
O an kapı üç kez tıkladı.
Bu kez ses içeriden geldi. Televizyonun içinden değil, odanın diğer ucundaki kapıdan değil, ikisinin arasında bir yerden. Duvarın arkasındaki ince hava boşluğundan.
Melis gözlerini kapadı. Derin nefes aldı. Açmak istemedi. Açarsam bitecek mi diye düşündü. Açmazsam ne büyür, ne kalır.
Ekran sönük ışığıyla tekrar yandı. Çatlakların arasında çok küçük bir pencere gibi bir açıklık oluştu. Oradan bir göz baktı. Melis kendi gözünü tanıdı. Aynı çizgi, aynı benek. O göz kırptı.
Aynı anda ikisi de kapıyı açtı.
Şimdi Sıra Sende
Buraya kadar geldin ve hâlâ ışıkları yakmadıysan tebrikler. Bu listedeki korku hikayeleri, gündelik anların içine sızan küçük ayrıntılarla gerilimi büyütüyor. Gece yarısı koridordan gelen çıtırtı, kapıda duyduğun hafif tıklama, göz ucuyla yakaladığın gölge. Hepsi birer tetikleyici.
Şimdi sıra sende. Yorumlara kendi korku hikayeleri deneyimlerini yaz. Ailenden duyduğun efsaneler, nöbette yaşadığın esrarengiz anlar, çocukken tanık olduğun açıklanamayan olaylar. En ürperttiğin an hangisiydi, hangi detay hâlâ aklından çıkmıyor, hangi korku hikayeleri seni en çok etkiledi?
Bu içerik, gerçek olduğu iddia edilen korku hikayeleri birikimini büyütmek için var. Senin paylaştığın her yeni hikaye, bir sonraki okurun hayal gücünü harekete geçirecek. Yorumlara yaz, birlikte en ürkütücü korku hikayeleri arşivini oluşturalım.
