İnsanlığın Yeni Hobisi: Katlettiğimiz Gezegenin Son Çırpınışları
Doğayı katletmek insanlığın son birkaç yüzyıldaki en büyük hobisi oldu. Küresel ısınma, doğanın insanlığa gönderdiği son sinyalleri temsil ediyor

Avustralya’daki yangınla birlikte bir kez daha gördük ki, canımızın yandığını hissetmeyecek kadar şuursuzlaştık aslında. Bu kadar sert bir girizgahtan da anlaşılabileceği gibi küresel etkileri olabilecek bölgesel görünümlü bu büyük yangının sebeplerini hepimiz biliyoruz içten içe. Küresel ısınma… Öte yandan ülkemiz özelinde düşündüğümüzde kuruyan göller, artan kuraklık, ani sel baskınlarını unutmayalım. Bunların hiçbiri canımızı yaktığı halde vahameti anlayamadık. Sinsi ama bir o kadar da ilginç bir şekilde bağıra bağıra meydana gelmesine rağmen… Paradoks mu? Asla. Üstelik bu sayılan sonuçların daha feci başka sonuçları getireceğini biliyoruz. Ancak buna müdahale etme konusunda gayet isteksiz ve samimiyetsiz olma konusundaki ısrarımız da sürüyor. Gerek kişisel yaşamımızda dikkate almadığımız önlemler gerekse de uluslararası ticari yapılanmalar ve hükümetlerin kısa vadeli ekonomik çıkarların peşinde koşması felaketin boyutunu geri dönülmez noktaya doğru sürüklüyor. Gezegen nefes alamıyor ve bizler küresel bir intihar girişiminin içinde debelenmeyi sürdürüyoruz.
Peki ama neden? Kendi sonumuzu getirme noktasındaki bu isteğimiz ve istikrarımız neye dayanıyor?
Bana dokunmayan yılan bin yaşasın

Bilinçsizliğin tipik örneği olan kayıtsızlık, sadece toplumumuza özgü değil elbette. Küresel bir duyarsızlık içindeyiz. Konunun uzmanları, bu teşhis ekseninde küçücük bir iyimserlik içinde hala yapılabileceklerin olduğu umudunu aşılamaya çalışarak reçeteyi sunuyorlar. “Önce kendi kapımızın önünü temizlemeliyiz” atasözünü içselleştirmek önemli…
Yarını düşünmeksizin bugünkü konforu önemsemek

Şirazeyi kaydırma konusunda büyük tutarlılık gösteren canlılar olarak biz insanlar carpe diem meselesinde de aşırıya kaçıyoruz. Dolayısıyla Süleyman Demirel’i de anıp “binaenaleyh” diyerek “dün dündür, bugün bugün…” sözünü hatırlıyoruz. Halbuki yarını inşa etmediğimiz her gün geleceğimizi yok ediyoruz.
Küresel ısınma ve psikolojik uzaklık

Küresel ısınma olgusunun bir diğer sebebi çok uluslu şirketler

Maliyeti yüksek görülen tüm önlemlerin rafa kalkması hatta mümkünse gündemden uzak tutulması bazı çok uluslu şirketlerin ekonomik kazanımları ile doğru orantılı. O halde? Fabrika bacalarına filtre takmak söz konusu olduğunda gündem değiştirilmeli. Bunun için de siyasetçilere lobi faaliyetleri kapsamında tatlı teklifler yapılmalı, toplumlar medya aracılığıyla istenildiği biçimde yönlendirilmeli, hatta mümkünse magazinsel olaylarla ya da televizyon dizileriyle “çukur”da boğulmalı… Şayet bu kadar ileri gidilemiyorsa futbolla uyutulmalıdır.
Küresel ısınma ile mücadele etmekten çekinen hükümetler

Doğayı katleden girişimler siyasal çıkarlara uygun görülüyor. Hakim olan bu zihniyet değişirse doğaya fayda sağlayacak kanalların yaratılması imkansız değil.
Küresel ısınma önlem alınamayacak noktada mı?

Doğayı yaratmadığımız gibi onu yok etme lüksüne de sahip değiliz. Ama o bizi yok edebileceğinin sinyallerini defalarca verdi. Son şansımızı iyi kullanmak da umudumuzu yeşertecektir. Uzmanlar böyle söylüyor. Haberiniz olsun…
Kıssadan hisse

Gün gelir, birkaç adam ağacın olduğu arazide ölçümleme yapmaya başlar. Kurulacak fabrikanın ayak sesleridir bu ölçümler. Ağaç, duruma içerler. İçerler ama ne fayda? Ağaç, fabrika sahibinin kendisini parçalamaya and içen testerenin sesine eşlik eden sözlerini duyar; “Ne günahı? Bize ağaç değil, yer lazım! Hem bu ağaçtan iyi telefon direği olur…”
Dalları kesilen ağaç, artık bir telefon direğidir. Kuşlar fabrika inşaatından uzaklaşır, deniz dalgalanmaya küser, çiçekler de açmamaya yemin ederler adeta.
Zaman akar, mevsimler yer değiştirir. Yeniden bahar geldiğinde beklenmedik bir gelişme yaşanır; o telefon direği yeniden yeşillenmiş, meydan okurcasına çiçeklenmiştir. Fabrika sahibi bunu görünce kininde boğulurcasına haykırır: “Bana inat yapıyor… Kesin!” Ağaç, ufak parçalara ayrılır büyük bir gayretle. Fabrika sahibi bununla yetinmez ve yaktırdığı ağaç parçalarının küllerini denize savurur. Taner; “Gerçi ihtiyar kavak şimdi de dalgalara karışıp sahile vurabilir, buhar olup yağmur tanesi şeklinde yine sevdiği kırlara yağabilirdi. Fakat fabrikatörün aklı o kadar incesine pek ermiyordu…” diye devam eder hikayesine.
Haldun Taner, insanla doğanın ayrılmaz bütünlüğünü vurguladığı bu güzel hikayede yine insanın bindiği dalı kesmesini yıllar öncesinden anlatmış. Anlamaya karşı yüksek bariyer çeken bizler için.
Hayrettin Karaca, Metin Lokumcu, Cihan Eren ve daha nicelerine sonsuz saygılarımla…



















