Sanki mahalleden arkadaşımızmış gibi sevdiğimiz Emrah Serbes’in Hikayem Paramparça’sı, insanı dertlere salan parça parça hikayelerden oluşur. Hikayeler, mükemmel tespitler barındırır içinde; durup durup dönersiniz o altını çizdiğiniz satırlara.
İşte romantizmi daima tadında bırakan yazar Emrah Serbes’in paramparça hikayeleri arasından kendinizi bulacağınız 16 muhteşem tespit.
Evrenin temel yasası: Bağlı olan her şey bir gün çözülür; atom altı parçacıkları bile
Yıkılmak için dizilen domino taşları gibiyiz. Biri gelir sana çarpar, seni yıkar ama onu da başka biri yıkmıştır
Yanlış yolda yürümek, doğru yolda beklemekten iyidir
Matkapla göğsünün ortasına açılmış bir pencere düşün. Perdeyi aralayıp kendi yarandan bakıyorsun dünyaya. Eskisi gibi acımıyor ve de asıl bu acıtıyor
İşler yolunda gitmiyorsa hiçbir yere gidemezsin. Ardında bırakacak bir şey yokken kim gidebilir? Hiçbir yere doğru uzun bir yürüyüş; bunu kim göze alabilir?
Ne öğrendik bu aşktan: İnsan birgün herkesi unutabilir; o zaman hayaletlere inan. Çünkü onlar hep dokunabilir
Herkes kendi kabusunu görür. Bir kabusu kabus yapan şey, ondaki aktarılamayan noktalardır. Başkasına anlattığın şey kabus değildir artık
Bir istek başka bir isteği doğuracaksa ve biz sonunda hep mutsuz olacaksak neden hala istemeye devam ediyoruz? Bilinmiyor
Zaman hiçbir şeyi düzeltmez. Daha beter de etmez. Zamandan bağımsız şeyler bunlar
Kendimizi özgür zannediyoruz; oysaki sadece ipimizi biraz uzun bırakmışlar. Sınırlara gelince fark ediliyor bu
Sadece geceleri, yapayalnız ve yalınayakken anlaşılabilecek şeyler var
Haberler doğru olsaydı onları güzel kadınlara sundurmak zorunda kalmazlardı. Televizyon yalanın kalesidir
Hepimizi önemli insanlar olduğumuza inandırdılar. Sonra da çekip gittiler
Elinden bir şey gelmemenin acısını iniş takımları olmayan melekler bilir. Bir arabanın farlarına kilitlenip kalmış sincaplar bilir. Suyun dibine ağır ağır çöken taşlar bilir
Herkesin kalbinin çizildiği bir yer var. Orada görünmez bir duvara çarpıyorsun. Daha öteye gidemiyorsun…
… Bütün dünyan o çakıldığın yerden uzanabildiğin yere kadar oluyor artık. Ben de o günlerde bir yerde çakıldım işte. Ama tam nerede bilemiyorum. Hiçbir zaman da bilemeyeceğim bunu. Orası beni daha iyi bilecek.
Sevdiğiniz biri öldükten sonra yaşama tekrar devam etmek bisiklet kullanmayı öğrenmeye benziyor…
Ama yokuş aşağı giden bir bisiklet oluyor bu. Dengeyi sağlamanın tuhaf coşkusunu kastetmiyorum burada ya da sadece bundan bahsetmiyorum. Kafayı gözü yarmak üzere olmanın korkusundan da bahsediyorum. Ne demek istediğimi anlıyor musunuz?
